Sosyal yapısı çok gelişmiş olduğu için SOL List’te bulunan mesleklere ait herkes kendi mesleğini, İngilizcesini mükemmel derecede ilerlettikten sonra muhakkak yapabiliyor olsa da genelde ülkeye gelen Türk göçmen adayı aile reisimiz, ailesini geçindirmekle yükümlü olduğundan dil öğrenme sürecinde, bulabildiği küçük çaplı işleri de almak zorunda kalır. Tam da İngilizce kullanım dilinin orta seviyesine ulaştığı Avustralya'daki 5. senesinde ise mesleğine ait kalifiyeyi kaybetmiş olduğunu keşfeder ve 5 sene sonrası gıda sektörü olarak adı yaldızlandırılmış dönercilik işine girer. Gerçi o da Çinlilerin tekeline girmiş, artık Çinliler devralıyorlar dönerci dükkânlarını. Kısa zamanda köşeyi dönmek adına $5'lik ekmek arası döneri 12 $'a satmaya çalıştığından 2. senesi dolmadan iflas bayrağı çeken yurdum esnafçığından dönme -Döner kesen Çin'li! Düşüncesi bile komik ama gerçek maalesef.

Kalifiyeli, düzgün meslek sahibi olarak kendi işini yapan Türkler sınırlı sayıdadır ve ortaya çıkmazlar genelde. Eski emekli Türk amcalarımız bir şekilde kendilerine afilli bir etiket yakistirarak bir kartvizit bastırır, emeklilikten hayallerini süsleyen hayali isverenlige bir şekilde terfi eder, ayrıca kendilerini sayısı 100 u geçen işlevsiz bir dernek çatısına yönetici seçerler. Yurdumun bey amcaları bu topraklarda da yine tatlı dillidir, kızamassın onlara. Uzulursun ayrıca bu yaşta anavatanından bu kadar uzakta olduklarını görmekten. Çünkü nedendir bilinmez, hepimizin hayalinde yaşlanınca Akdeniz'den bir ev alıp oraya yerleşmek vardır, aynı tropik iklimi ve nezihligi kaybetmeden kendi toprağımızı, havamızı soluklanma derdine yanmaya başlarız henüz 5. senemizi dolduramadan. Bir yandan yerleşme planları diğer yandan kaçma planları aynı anda yaşanır. Göçmen olmak zor zenaat.

İlk Sydney’e geldiğim dönem bu ülkenin en meşhur Türk’ü kim diye kafamda bir soru dönüp durduğu dönemde, Tv haberlerinde yanıtı bana gecikmeli olarak vermişlerdi. ‘’Crazy Johns’un sahibi John İlhan olduğunu onun da dün akşam 41 yaşında kalp krizinden vefat ettiğini öğrenmiştim!!! Rahmetli gerçekten çok iyi ve çok vefalı bir insanmış, herkes haberlerde, show programlarında arkasından iyi bilirdik diye anlattılar, günlerce yapmış olduğu bağışlar, dernekleri anlatıldı. Avustralya için çok önemli bir şahsiyet olması gururlandırdı ama tanışamadan böyle erken kaybetmek de ayrıca üzdü. Böyle dedimde aklıma geldi, America Montclair State University’nin bir öğlen vaktinde görmüştüm. O zamanlar çok meşhur olmayan Avustralyalı Steve İrvin gelmiş, okulun bahçesinde tabut gibi kutulardan timsahları çıkartıp onlara birşeyler yaptırırken görmüş, herkes gibi ben de timsahları sahte, kurmalı ya da pilli bir oyuncak sanıp Steve amcaya deli gibi acınası bir şekilde bakıp, kantine geçmiştik. İşte Steve İrvin daha sonra dünya çapında ünlü oldu ve ben Melbourne’ye geldiğimin ilk ayı kendisinin showunu kendi memleketinde akıllıca izleyemeden vefat etti ve o dönem dünyadan kopmuş-tek amacımın otel odasından biran önce kendini atmak ve ev bulmak olduğum dönemde duvar afişlerinden vefat ettiğini öğrenmiştim. Hem de pisi pisine. Balık ısırığı!

****

Avustralya'nın sınır komşusu olmadığı için Dış politikası da gayet yumuşaktır. İnsanında herhangi bir millete dair önyargı yoktur. Önyargıları yine göçmenler kendi içlerinde yaratırlar ki bunun süresi de ülkeye alışana değin. Beşinci Senenden sonra artık buralı olduğunu hisseder, bir Japon'la, Alman'la dahi aranda farkında olmadan ortak özellikleri bularak onu kendi memleketlin beller, o denli sever, yalnız kaldığın bayramlarında onları kuzenin, yeğenin bilir bayramını kutlar, cebinden çıkardığın şekerleri bayram niyetine verirsin. Gerçi ben cebimde Falım cikleti taşıyorum. Onları veriyor ve günlük fallarını okuyorum arkadaşlarıma, bir çeşit Japonların fal kurabiyeleri gibi. Sen de, onlar da artık herkes buralıdır çünkü. Herkes Avustralyalı’dır. Herkes birer Ozzie. Artık ruhun törpülenmiş, beynin ne yapmak ve ne şekilde yaşamak istediğine karar vermiş, hayat standartlarını oturtmussun. Herşeye koşarak yetişmeye çalışan aceleci ruhuna, her daim sosyal devletin kanatları altında olmanın verdiği güvenle yere sağlam başarsın, gözlerin güler konuşurken, gamzelerin daha da derinleşir.

Avustralya güzeldir. Avustralyalılarsa çok iyi insanlardır. Dilini mükemmel şekilde öğrendikten sonra kimse tutamaz sizi. Yeter ki eğitimli olun. Yeter ki hedefleriniz güzel olsun.

Eski toprak Türk'ler, sizdeki değişimi asimile olmak derler, her evresinden sonra şu an 12 senelik birkaç ülkede geçirdiğim göçmenliğimin lisansüstü sonrasını yapıyorum dediğim, acemilerine derslerini verdiğim göçmenlik mesleğimdeki deneyimlerime dayanarak diyorum ki, yeni jenerasyon o kadar güzel geliyor ki akademik alanda her türlü donanıma ve düzeye sahip, belirli bir aile kültürü almış, ahlakını gelenekleri ile harmanlamış, yeni hayatları tanıma ve yaşama isteği ile coşku ve heyecanla uyum sorunu denen durumu yaşamıyorlar. O 70’lerin Alamancı durumları yok artık.

Yurtdışındaki yurdum insanı profili giderek değişiyor. Gerçi bu değişimde Konsloslukların belirlediği çizgiler dahilinde belirgin bir profile ait öğrenci alımı yapmalarından kaynaklanıyor. Olsun ben kendi adıma mutluyum. Hiç olmaz sa ana yurdunu, vatanını, milletini kötüleyerek ucuzca sınıf atlama niyetinde olmayan, akademik eğitimi ile yaşantısı arasında köprüyü kurabilecek, kurmuş bir grup geliyor. Ve yine diyorum ki...

Mottom: “Yurtdışında Yaşayan Türkler Gururumdur.”